Gert Jakobs

Gert Jakobs

GERT JAKOBS (29-04-64)
 
Gert Jakobs kan worden beschouwd als de opvolger van Gerard Schipper. Hij was uit hetzelfde hout gesneden: aanvaller en tempobeul. Zijn grootste successen haalde hij in  de jaren '80.
 

De loopbaan van Gert Jakobs is rustig begonnen. Vanaf zijn 8e jaar koerste hij mee bij de jeugd, maar het was ook niet veel meer dan meerijden. Toen Gert Jakobs 14 jaar was, begon het feest eigenlijk pas, hij won 6 koersjes. Als 1e jaars nieuweling ging het met 6 overwinningen beter en een jaar later brak hij helemaal door. Gert Jakobs won 25 wedstrijden en van de 10 klassiekers won hij  er 5 en werd ook nog eens vijf keer tweede.
Geen wonder, dat toen hij junior werd, André Boskamp hem direct in de nationale juniorenselectie opnam. In die periode reed Gert tal van etappe-wedstrijden in het buitenland, won in Böchlingen en werd 2e in de Ronde van Oostenrijk. Op het WK junioren in het Italiaanse Marsciano reikte hij naar een 4e plaats met Erik Breukink, Johnny Bogers en Erwin Martens. In de wegwedstrijd kwam hij niet verder dan 76e plaats.
Hij was slechts twee jaar amateur en wel in de ploeg van Batavus. Als aanloopje naar de amateurs won hij de Omloop van Noord-West Overijssel. Bij de amateurs debuteerde hij in de Sealink Race, een etappe-wedstrijd die hij afsloot met een 31e plaats in het eindklassement. 
Hij won in zijn eerste jaar de Ronde van Limburg, won een etappe in de open Ronde van Zweden, maar haalde ook een 4e plek in de Ronde van Rheinland Pfalz en won een etappe in Olympia’s Tour, waarin hij in het eindklassement 7e werd.
Met coach André Boskamp ging hij zich daarna serieus voorbereiden als geselecteerde voor de 100 km tijdrit van de Olympische Spelen, samen met Erik Breukink, Jos Alberts en Maarten Ducrot.       
De 4e plaats in de ploegentijdrit op de Olympische Spelen ’84 in Los Angeles was zowel een hoogte- als het dieptepunt. “We hadden materiaal van niks in vergelijking met de andere ploegen, omdat er geen geld was. Ik weet zeker, dat we met beter materiaal met de vingers in de neus tenminste tweede hadden kunnen worden. Het was daar eigenlijk een zooitje. En dan te weten dat je achteraf 11 seconden van het brons af was en maar 20 seconden van het zilver”.

Het liefst zou Gert direct na de Olympische Spelen zijn overgestapt naar de profs. Dit was echter niet mogelijk, omdat een profrenner minimaal 21 jaar moest zijn. Noodgedwongen moest hij toen in 1985 een korte periode overbruggen. Hij deed dat als amateur in het clubshirt van WSV Emmen. Hij won toen kort achter elkaar nog gauw even de Ronde van Groningen en de Omloop van de Braakman.

Prof
In mei 1985 werd Gert Jakobs prof bij Verandalux. Bij de profs kende Gert Jakobs een verdienstelijk debuut. In 1986 was hij was 2 dagen drager van de oranje leiderstrui tijdens de Ronde van Nederland, maar in de slotetappe werd hij in de Limburgse heuvels op flinke achterstand gereden, waardoor hij niet verder kwam dan de 8e plaats in het eindklassement. Die prestatie herhaalde hij in 1987, maar toen al in een meer dienende rol. Waarschijnlijk had Gert zich toen al neergelegd bij een knechtenrol en dat werd alleen maar erger, toen sprinter Jean Paul van Poppel zijn ploegmaat werd. In Italië kreeg hij al snel de bijnaam “La Bruta Besta”, het wrede beest. Die rol is hij zijn hele carrière blijven spelen.
Gert had daar vrede mee. “Als je als prof begint, weet je dat je voor een ander moet werken. In de Tour zal ik regelmatig onze sprinter Van Poppel uit de wind moeten zetten. En dan moet je ook van tijd tot tijd jongens naar voren rijden. Die pik ik dan zo bij de broek op, soms wel met vier tegelijk als dat gewenst is. Bijvoorbeeld om een achtervolging te organiseren. Zwaar werk? Ja, dat mag je wel zeggen. Zeker als je het de hele dag doet. Zoals vorig jaar in de Ronde van Italië. Toen liet ik me, total loss, al vaak twee kilometer voor de streep uitvieren. Staat er in de krant dat je 160ste bent geworden en denken de mensen thuis: nou, die Jakobs rijdt ook niet best. Maar dan heb je zoveel gedaan dat je scheel over de finish komt.”     Gert stond 10 keer aan het vertrek van een Grote Ronde:
- Ronde van Frankrijk  reed hij in 1987 (opgave 19e etappe); 1988 (145e), 1989 (136e), 1990 (140e) en in 1993 waar hij als 127e eindigde.
- Ronde van Italië   1986 (111e)
- Ronde van Spanje   1990 (114e); 1991 (114e); 1992 (136e); 1993 (112e)   Hij kwam uit voor de volgende ploegen: Verandalux (1985), Skala (1986), Super Confex (1987-1988-1989), PDM (1990-1991-1992) en Lotus Festina (1993)   Overwinningen
Gert Jakobs won als prof 9 wedstrijden, waaronder een ploegentijdrit.
1987 GP Lommel (161 km) na een solo
1988 ploegentijdrit Eindhoven (GP Libération)
1989 3e etappe Ronde van Aragon met 47 seconden voorsprong op ploegmaat Rolf Gölz.
1989 Heerhugowaard
1990 ploegentijdrit Eindhoven (GP Liberation)
1990 Aalsmeer
1990 Steenwijk
1992 Surhuisterveen
1993 Oostvoorne   Kenners zijn van mening, dat er meer had ingezeten voor Gert Jakobs. Zeker in vergelijking met Jelle Nijdam, zijn leeftijdsgenoot en “dubbelganger” in die tijd. De vroege stap naar de profs is hem van meerdere kanten ontraden, maar Gert had een grenzenloos vertrouwen in André Boskamp en die zag geen doorslaggevende redenen om hem door te laten rijpen bij de amateurs.    Na zijn proftijd keerde Gert als terug in het amateur-peloton. In 1994 reed hij mee in de topcompetitie voor de ploeg van Swift-Casba. In de jaren daarna was Gert meer met andere dingen bezig dan met de wielrennerij. In zijn nadagen won hij nog wel de Ronde’s van Borger en Joure.   Toen Gert Jakobs prof werd, ging hij wonen in Helmond. In 1987 verliet hij onze club en sloot zich aan bij ’t Luchtschip. In 1996 keerde hij weer terug als lid van WSV Emmen.   Jakobs was ook een goede schaatser. Hij was Nederlands Kampioen bij de Junioren C en deed op latere leeftijd met succes mee aan marathonwedstrijden, als voorbereiding op het wegseizoen.

© 2000 - 2012 Wielersport Vereniging Emmen

Website door: Ediso